Μεγάλη υπόθεση τα όνειρα. Ονειρεύομαι από μικρός. Δηλαδή, το ξέρω πως όλοι ονειρεύονται, απλά πάντα θυμάμαι όνειρα και έχω και αρκετά επαναλαμβανόμενα όνειρα (recurring...πόσο μ' αρέσουν μερικές ξένες λέξεις).
Ένα από αυτά είναι η επιστροφή στο σχολείο. Τουλάχιστον 2-3 φορές το μήνα θα δω σε όνειρο, ή θα θυμηθώ καλύτερα όνειρο όπου ήμουν πάλι στο σχολείο. Ποτέ στο δημοτικό, πάντα στο Γυμνάσιο/Λύκειο. Δεν θυμάμαι να βλέπω ότι έχω διαγώνισμα, ούτε ποτέ θυμάμαι να είδα ότι εμφανίστηκα γυμνός ή ξυπόλητος. Για παράδειγμα, χθες βράδυ είδα ότι ήμουν στο σχολείο μαζί με μια παρέα που τώρα δεν θυμάμαι αν τους ήξερες ή όχι, αλλά είχαμε όπλα.
Οι προθέσεις μας δεν ήταν επιθετικές, τα όπλα λειτουργούσαν απλά σαν αξεσουάρ μάλλον. Σαν τη σχολική τσάντα. Και κουβαλούσα ένα μεγάλο αυτόματο με τη γνωστή γεμιστήρα 'μπανάνα' για τους γνώστες που όταν ξύπνησα μπορούσα να αναγνωρίσω μόνο ως ένα Καλάσνικοφ. Και μου άρεσε τόσο το όπλο μου στο όνειρο, το κράταγα με χίλιους-δυο τρόπους.
Κάποια στιγμή που χτύπησε και το κουδούνι για αλλαγή ώρας, βρέθηκα και μέσα στο σχολείο στο διάδρομο και όπως κράταγα το όπλο κάποιον χτύπησα με την κάνη. Όχι άσχημα, απλά τον σκούντηξα.
Η φίλη μου η Ιωάννα που όλα τα αναλύει με την κατά Φρόυντ λογική, είπε ότι για τα αγοράκια τα όπλα είναι (και αυτά) φαλλικά σύμβολα και ότι αυτό δείχνει πως...i can take it from here..ότι κουβαλάω ακόμα απωθημένα από το σχολείο. "Μικρός" τότε / "Μεγάλος" τώρα
Δεν έχει κι άδικο. Δεν είναι σεξουαλικό το υπονοούμενο, είναι κυριαρχικό. Τελικά φαίνεται τα αρσενικά μετράμε την αξία μας, ακόμα και αν πρόκειται για την πνευματική, με το μέγεθος του...όπλου. Τελικά μου φαίνεται παρά τις προσπάθειες δεκαετιών, πιστεύω ακόμα ότι με τα λόγια δεν κάνεις τίποτα. Πρέπει να το βγάλεις έξω (το όπλο) και να πυροβολήσεις για να σε πάρουν στα σοβαρά.
Κάποια στιγμή θα μιλήσω και για τα επαναλαμβανόμενα όνειρα με τους νεκρούς συγγενείς. Για την ώρα, καλημέρα Καλιφόρνια και καληνύχτα Ελλάδα.
Ένα από αυτά είναι η επιστροφή στο σχολείο. Τουλάχιστον 2-3 φορές το μήνα θα δω σε όνειρο, ή θα θυμηθώ καλύτερα όνειρο όπου ήμουν πάλι στο σχολείο. Ποτέ στο δημοτικό, πάντα στο Γυμνάσιο/Λύκειο. Δεν θυμάμαι να βλέπω ότι έχω διαγώνισμα, ούτε ποτέ θυμάμαι να είδα ότι εμφανίστηκα γυμνός ή ξυπόλητος. Για παράδειγμα, χθες βράδυ είδα ότι ήμουν στο σχολείο μαζί με μια παρέα που τώρα δεν θυμάμαι αν τους ήξερες ή όχι, αλλά είχαμε όπλα.
Οι προθέσεις μας δεν ήταν επιθετικές, τα όπλα λειτουργούσαν απλά σαν αξεσουάρ μάλλον. Σαν τη σχολική τσάντα. Και κουβαλούσα ένα μεγάλο αυτόματο με τη γνωστή γεμιστήρα 'μπανάνα' για τους γνώστες που όταν ξύπνησα μπορούσα να αναγνωρίσω μόνο ως ένα Καλάσνικοφ. Και μου άρεσε τόσο το όπλο μου στο όνειρο, το κράταγα με χίλιους-δυο τρόπους.
Κάποια στιγμή που χτύπησε και το κουδούνι για αλλαγή ώρας, βρέθηκα και μέσα στο σχολείο στο διάδρομο και όπως κράταγα το όπλο κάποιον χτύπησα με την κάνη. Όχι άσχημα, απλά τον σκούντηξα.
Η φίλη μου η Ιωάννα που όλα τα αναλύει με την κατά Φρόυντ λογική, είπε ότι για τα αγοράκια τα όπλα είναι (και αυτά) φαλλικά σύμβολα και ότι αυτό δείχνει πως...i can take it from here..ότι κουβαλάω ακόμα απωθημένα από το σχολείο. "Μικρός" τότε / "Μεγάλος" τώρα
Δεν έχει κι άδικο. Δεν είναι σεξουαλικό το υπονοούμενο, είναι κυριαρχικό. Τελικά φαίνεται τα αρσενικά μετράμε την αξία μας, ακόμα και αν πρόκειται για την πνευματική, με το μέγεθος του...όπλου. Τελικά μου φαίνεται παρά τις προσπάθειες δεκαετιών, πιστεύω ακόμα ότι με τα λόγια δεν κάνεις τίποτα. Πρέπει να το βγάλεις έξω (το όπλο) και να πυροβολήσεις για να σε πάρουν στα σοβαρά.
Κάποια στιγμή θα μιλήσω και για τα επαναλαμβανόμενα όνειρα με τους νεκρούς συγγενείς. Για την ώρα, καλημέρα Καλιφόρνια και καληνύχτα Ελλάδα.
No comments:
Post a Comment