Σύννεφα

Σύμφωνα με τη λίστα (τη μία από τις πολλές), σήμερα πραγματοποιώ την 75η πτήση μου και μόλις ολοκλήρωσα το 98ο σκέλος. Πολύ γρήγορα, μια πτήση μπορεί να έχει πολλά σκέλη, όπου σκέλος = ενδιάμεσα κομμάτια όπου υπάρχει προσγείωση/αλλαγή σκάφους μέχρι τον τελικό προορισμό.

75 πτήσεις. 98 σκέλη. 98 απογειώσεις, 98 προσγειώσεις. Και πιστέψτε με, δεν ήταν όλες όμορφες και ήρεμες. Αρκετοί γνωρίζουν.

Δύο ήταν οι πτήσεις που έχουν μπει στο hall of shame. Αθήνα - Ρόδος με Aegean το 2004, επιστροφή από άδεια απολύσεως. Απίστευτος αέρας. Απίστευτα ανεύθυνη εταιρεία. Πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι μπορείς να πεθάνεις στο αεροπλάνο, όχι όταν το φτερό έξυσε τον αεροδιάδρομο του Διαγόρα προτού ο πιλότος -μάγκικα- το σηκώσει και μας επιστρέψει πίσω στην Αθήνα, αλλά καθόλη τη διάρκεια της καθόδου όπου το κούνημα ήταν κάτι μοναδικό. Το κλάμα γύρω μου από μανάδες και παιδιά και οι φωνές του κόσμου που πλέον δεν θυμάμαι τι έλεγαν, με είχαν πείσει για το αναπόφευκτο τέλος και όντας μόνος στην πτήση, το μόνο που έκανα ήταν να περιμένω στωικά αυτό το τέλος. Δεν θυμάμαι να χτυπάει η καρδιά μου δυνατά. Σίγουρα δεν έκλαιγα. Δεν άλλαξα κουβέντα με το διπλανό. Θυμάμαι μόνο να σκέφτομαι τη μάνα μου και να αναρωτιέμαι 'πώς θα της το πούνε τώρα'. Επίσης σκέφτηκα φευγαλέα και την κηδεία μου, αλλά σε πιο κινηματογραφικό στυλ, όπως θες να φαντάζεσαι την κηδεία σου, ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε κλπ.

Πατώντας το πόδι μου στο Βενιζέλο, ορκίστηκα να μην ξαναπετάξω. 48 ώρες αργότερα ήμουν στο αεροπλάνο πάλι.

Δεύτερη πτήση αξιομνημόνευτη η επιστροφή στη Φρανκφούρτη από Ρίο ντε Τζανέιρο. Βραδινή πτήση.
Ήξερα ότι πάντα είναι πολύ shaky ο καιρός πάνω από τη Βραζιλία, υπήρχε και το πρόσφατο της Air France, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Δύο λεπτά μετά την απογείωση και ενώ είμαστε στη διαδικασία ανόδου, καθόμασταν και στην ουρά (παίδες, ξεχάστε τη νοοτροπία της γαλαρίας του σχολείου, στο αεροπλάνο όσο πιο κοντά στην αγκαλιά του πιλότου κάθεσαι, τόσο πιο σταθερός θα ναι ο καφές μπροστά σου), και άρχισε ένα ταρακούνημα που μόνο με τη σκηνή από το Lost όταν και πέσανε μπορώ να το συγκρίνω. Αν δεν είχα να ασχολούμαι με το να προσφέρω παρηγοριά και 'δεν τρέχει τίποτα' στο πλάσμα δίπλα μου, μπορεί και να το χα λερώσει το εσώρουχο. Ευτυχώς το όλο σκηνικό το έζησα ως 'προστατευτής' και έτσι δεν με επηρέασε τόσο. Αλλά όποτε το σκέφτομαι, man oh man που λένε και οι φίλοι μου οι Αμερικάνοι. Δεν περίμενες ότι θα σηκωθείς με τίποτα. Και αυτό της βραδινής πτήσης ρε φίλε....χαζό μεν, αλλά είναι αξιοθαύμαστη η ψευδαίσθηση που προκαλεί το φως της ημέρας ως προς την ασφάλεια. Λες και ο καθαρός ουρανός δεν κρύβει παγίδες.

Για να πιάσω όμως και τον τίτλο του post, σύννεφα...Πολλά σύννεφα έχω δει, πολλά σχήματα, σύννεφα τόσο λευκά που τρελαίνεσαι, σύννεφα μαύρα και πυκνά, συννεφάκια σαν τον καπνό από τις εκρήξεις των αντιαεροπορικών και σύννεφα σαν την επιφάνεια μιας τέλειας τούρτας κρέμας (χωρίς το κερασάκι). Κάθε φορά είναι ίδια η σκέψη. Θέλω να πιάσω ένα σύννεφο. Θέλω να το αγγίξω. Όσο χαζό κι αν ακούγεται, είμαι σίγουρος ότι μπορείς.

Και κάτι ακόμα για τα σύννεφα. Δεν υπάρχει πιο διασκεδαστικό πράγμα στην πτήση από το να περνά το αεροπλάνο μες από τα σύννεφα. Ναι κουνάει. Ναι είναι σαν τρενάκι στο λούνα παρκ. Αλλά κρατά ελάχιστα το μέσα-έξω και άπαξ και συνειδητοποιήσεις ότι ένα σύννεφο δεν θα ρίξει το αεροσκάφος, τότε απλά ακουμπάς πίσω αναπαυτικά την πλάτη και απολαμβάνεις.

ΥΓ. Το βραβείο καλύτερου φροντιστή στον υπάλληλο της Southwest στην πτήση πριν λίγο (Όκλαντ - Σικάγο Μίντγουεϊ) που μέσα στα πολλά ξεκαρδιστικά που είπε, όταν προσγειωθήκαμε ανακοίνωσε "Welcome to Mali....you wish".