Το αυτοκίνητο με άφησε έξω από την πόρτα του Grand Central στη Lexington και αφού φόρτωσα τα σχεδόν 30 κιλά (τα μισά βιβλία, τα άλλα μισά σφηνοπότηρα για ένα χαζομπαμπά), ρούφηξα το βραδινό αεράκι του Μανχάταν.
Θεέ μου, τρίτη φορά στη Νέα Υόρκη και πρώτη που φτάνω βράδυ. Τι πόλη....πήζεις στην κίνηση και αντί να δυσανασχετείς κοιτάς τα φωτάκια από τα αυτοκίνητα και τα μαγαζιά και χαμογελας σαν...τουρίστας. Γιατί είμαι σίγουρος ότι όπως συμβαίνει σε κάθε πόλη στον κόσμο, ο μόνιμος κάτοικος μετα από ένα εύλογο διάστημα, παύει να θαυμάζει και αρχίζει να βλαστημάει.
Λίγα δευτερόλεπτα μπόρεσα να σταθώ εκεί στο πεζοδρόμιο και να χαμογελάσω σα βλάκας κοιτώντας γύρω μου την πόλη. Το ρολόι έδειχνει 19:44 και έπρεπε να τρέξω να προλάβω το τρένο για την εξοχή που μένει ο θείος.
Όρμηξα μέσα στο σταθμό και κατευθύνθηκα -με την εμπειρία του παλιού :p- προς τα μηχανήματα με τα εισιτήρια, αφού πρώτα βεβαιώθηκα ότι είχα 9 λεπτά χρόνο. Γρήγορη συναλλαγή με το μηχάνημα του MTA North και αγώνας δρόμου για την αποβάθρα νο36. Και το στομάχι να γουργουρίζει καθώς τις τελευταίες 12 ώρες είχα φάει μόνο ένα σάντουιτς με τορτίγια σπανακιού στην πρώτη πτήση.
Ενενήντα ολόκληρα λεπτά η διαδρομή GCT - New Hamburg και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι θα αντέξω. Μα τι χαρά, η αποβάθρα μου ήταν δίπλα σε Starbucks! Αυτά τα Starbucks, σημείο αναφοράς στο ταξίδι μου αυτό. Βλέπω Starbucks - Νιώθω ασφάλεια. Δεν είναι ο καφές τους που μ' αρέσει τόσο, είναι το αίσθημα σημείου αναφοράς που μου παρέχουν. Αυτό και το δωρεάν WiFi.
(όπου by the way, στο Βανκούβερ ειδικά γινόταν τέτοιος χαμός από Starbucks που όλη η πόλη έμοιαζε με ένα τεράστιο free wireless hotspot).
Άρπαξα ένα γιαούρτι με φράουλα, βατόμουρο και granola και ένα νερό, πλήρωσα τον χαρούμενο πωλητή και έτρεξα για το τρένο.
Αφού ξεφόρτωσα και έκατσα στη θέση μου δίπλα στο παράθυρο (κοιτώντας προς την κατεύθυνση της διαδρομής πάντα για να μη ζαλιστούμε στο δρόμο), άρχισα να τρώ(γ)ω το γιαούρτι μου. And then it hit me...εικόνες από το ταξίδι, σαν ζωντανό όνειρο. Αυτό το διαρκές τρέξιμο, η μετακίνηση, το φόρτωμα και το ξεφόρτωμα, τα πρωινά ξυπνήματα και οι πεινασμένες νύχτες που ψάχνεις για ένα subway, για ένα κομμάτι πίτσα...το πρωινό εκείνο στο Βανκούβερ που πήγαινα να πάρω το υδροπλάνο για Βικτώρια και σταμάτησα για πρωινό στο Starbucks στη West Pender και έφαγα αυτό το γιαούρτι πρώτη φορά. Μου ήρθαν μεμιας όλες οι εικόνες από όλα τα μέρη, που το Starbucks και ένα γιαούρτι συγκρατεί σαν κόλλα μεταξύ τους.
Θέλω να γυρίσω στο δωματιάκι μου στη Στουτγάρδη και να φτιάξω τον ελληνικό μου και να κάτσω μπροστά στη 23αρα μου οθόνη που τόσο μου χει λείψει και θα μου φαντάζει σαν την οθόνη του Ιντεάλ όταν ήμουν 13 χρονών και είχα δει το Κοράκι, και να δω μία προς μία όλες τις φωτογραφίες...και να μελαγχολήσω και να μου σηκωθεί η τρίχα και να κλάψω και να πάρω τηλέφωνο όποιον βρω να ζαλίσω σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο πιο σημαντικό εκείνη τη στιγμή από το πως νιώθω...
Μερικές φορές ένα γιαούρτι κάνει κακό. Όχι μόνο σε εσένα, αλλά και στους γύρω σου. Παθητικοί γιαουρτοφάγοι του κόσμου ενωθείτε.
Θεέ μου, τρίτη φορά στη Νέα Υόρκη και πρώτη που φτάνω βράδυ. Τι πόλη....πήζεις στην κίνηση και αντί να δυσανασχετείς κοιτάς τα φωτάκια από τα αυτοκίνητα και τα μαγαζιά και χαμογελας σαν...τουρίστας. Γιατί είμαι σίγουρος ότι όπως συμβαίνει σε κάθε πόλη στον κόσμο, ο μόνιμος κάτοικος μετα από ένα εύλογο διάστημα, παύει να θαυμάζει και αρχίζει να βλαστημάει.
Λίγα δευτερόλεπτα μπόρεσα να σταθώ εκεί στο πεζοδρόμιο και να χαμογελάσω σα βλάκας κοιτώντας γύρω μου την πόλη. Το ρολόι έδειχνει 19:44 και έπρεπε να τρέξω να προλάβω το τρένο για την εξοχή που μένει ο θείος.
Όρμηξα μέσα στο σταθμό και κατευθύνθηκα -με την εμπειρία του παλιού :p- προς τα μηχανήματα με τα εισιτήρια, αφού πρώτα βεβαιώθηκα ότι είχα 9 λεπτά χρόνο. Γρήγορη συναλλαγή με το μηχάνημα του MTA North και αγώνας δρόμου για την αποβάθρα νο36. Και το στομάχι να γουργουρίζει καθώς τις τελευταίες 12 ώρες είχα φάει μόνο ένα σάντουιτς με τορτίγια σπανακιού στην πρώτη πτήση.
Ενενήντα ολόκληρα λεπτά η διαδρομή GCT - New Hamburg και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι θα αντέξω. Μα τι χαρά, η αποβάθρα μου ήταν δίπλα σε Starbucks! Αυτά τα Starbucks, σημείο αναφοράς στο ταξίδι μου αυτό. Βλέπω Starbucks - Νιώθω ασφάλεια. Δεν είναι ο καφές τους που μ' αρέσει τόσο, είναι το αίσθημα σημείου αναφοράς που μου παρέχουν. Αυτό και το δωρεάν WiFi.
(όπου by the way, στο Βανκούβερ ειδικά γινόταν τέτοιος χαμός από Starbucks που όλη η πόλη έμοιαζε με ένα τεράστιο free wireless hotspot).
Άρπαξα ένα γιαούρτι με φράουλα, βατόμουρο και granola και ένα νερό, πλήρωσα τον χαρούμενο πωλητή και έτρεξα για το τρένο.
Αφού ξεφόρτωσα και έκατσα στη θέση μου δίπλα στο παράθυρο (κοιτώντας προς την κατεύθυνση της διαδρομής πάντα για να μη ζαλιστούμε στο δρόμο), άρχισα να τρώ(γ)ω το γιαούρτι μου. And then it hit me...εικόνες από το ταξίδι, σαν ζωντανό όνειρο. Αυτό το διαρκές τρέξιμο, η μετακίνηση, το φόρτωμα και το ξεφόρτωμα, τα πρωινά ξυπνήματα και οι πεινασμένες νύχτες που ψάχνεις για ένα subway, για ένα κομμάτι πίτσα...το πρωινό εκείνο στο Βανκούβερ που πήγαινα να πάρω το υδροπλάνο για Βικτώρια και σταμάτησα για πρωινό στο Starbucks στη West Pender και έφαγα αυτό το γιαούρτι πρώτη φορά. Μου ήρθαν μεμιας όλες οι εικόνες από όλα τα μέρη, που το Starbucks και ένα γιαούρτι συγκρατεί σαν κόλλα μεταξύ τους.
Θέλω να γυρίσω στο δωματιάκι μου στη Στουτγάρδη και να φτιάξω τον ελληνικό μου και να κάτσω μπροστά στη 23αρα μου οθόνη που τόσο μου χει λείψει και θα μου φαντάζει σαν την οθόνη του Ιντεάλ όταν ήμουν 13 χρονών και είχα δει το Κοράκι, και να δω μία προς μία όλες τις φωτογραφίες...και να μελαγχολήσω και να μου σηκωθεί η τρίχα και να κλάψω και να πάρω τηλέφωνο όποιον βρω να ζαλίσω σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο πιο σημαντικό εκείνη τη στιγμή από το πως νιώθω...
Μερικές φορές ένα γιαούρτι κάνει κακό. Όχι μόνο σε εσένα, αλλά και στους γύρω σου. Παθητικοί γιαουρτοφάγοι του κόσμου ενωθείτε.
No comments:
Post a Comment