something so bad happens that a terrible sadness is carried with it and the soul can't rest.
Αυτό έλεγε η Sarah στην εναρκτήρια σκηνή της αγαπημένης μου ταινίας The Crow (1994). Έτσι και σήμερα, κάτι τόσο κακό μου συνέβη και η ψυχή μου κουβαλά μια τεράστια θλίψη και δεν μπορεί να ηρεμήσει.
Μερικές φορές συμβαίνουν και όλες οι αναποδιές που δεν είχες για ένα μεγάλο διάστημα, μαζεμένες.
Σήμερα θα ήταν μια υπέροχη μέρα. Σήμερα θα ξεκινούσε ένα τριήμερο στο Μανχάταν. Σήμερα θα έβλεπα τον Trentemoller live. Σήμερα θα κοιμόμουν πρώτη φορά μετά από 3 επισκέψεις στο Μανχάταν. Θα έπινα τη μπύρα μου υπό το φως το φεγγαριού (σχεδόν, μέσω του τοίχου που θα μας χώριζε).
Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Ξεπερνώντας μικροεμπόδια του στυλ, χάσαμε το τρένο που είχαμε προγραμματίσει και φτάσαμε με καθυστέρηση κάνοντας το πρόγραμμα που είχα στο μυαλό μου λίγο πιο 'αγχωτικό', φτάσαμε στο Grand Central Station. Οικείες εικόνες, και μετά την καθιερωμένη επίσκεψη στις δυτικές τουαλέτες του Dining Concourse, κατεύθυνση στην αποβάθρα του 42 Shuttle που θα μας πάει στην Times Sq. Όχι, δεν θέλουμε να βγούμε στην επιφάνεια της Γης ακόμα. Αλλάζουμε στη γραμμή 1 με κατεύθυνση uptown στη γραμμή local. Στόχος μας ο σταθμός 110st Cathedral Parkway. Στόχος μας το 971 Columbus Avenue Hostel. 3 νύχτες.
Πρωτάρης στο internet booking; Not me! Πρωτάρης σε hostels; Φυσικά και όχι. Μα οι μαλακίες συμβαίνουν και στους καλύτερους και ως καλύτερος την πάτησα. Και ξέρεις κάτι αγαπητέ αναγνώστη. Κάπου βαθιά μέσα μου το πίστευα ότι θα την πατήσω σήμερα. Λες και το ήξερα. Και όμως δεν το έψαξα πιο πριν.
Φτάνω στο 971 Columbus Avenue και δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με hostel. Καμία ταμπέλα, κανένα κουδούνι, καμία επιγραφή, τίποτα. Σε όλα τα διπλανά νούμερα εστιατόρια μικρά και καφέ και ένα κομμωτήριο και στο 971 ένα στεγνοκαθαριστήριο που όμως έμοιαζε περισσότερο με sweatshop.
Εκείνη τη στιγμή αρχίζω να πιστεύω στην ήττα. Κοιτάζω την εκτύπωση του mail που είχα πάρει ως επιβεβαίωση της κράτησης και στο πεδίο 'τηλέφωνο' δεν υπήρχε κάτι. Εδώ έιναι που το ΛΟΛ μοιάζει πολύ λίγο για να εκφράσει τη φωνή μες στο κεφάλι σου. Και εδώ αρχίζουν οι απανωτές γκαντεμιές.
Το iphone που μπορεί να βοηθήσει για browsing δεν παίζει χωρίς wi-fi καθότι γερμανικό το νούμερο και ποιος είναι τόσο μαλάκας να πληρώνει κερατιάτικα σε roaming fees; (σίγουρα όχι ο μαλάκας που έκλεισε hostel που δεν υπάρχει). Το blackberry είναι τόσο καλό για web browsing όσο καλός ήταν ο Hyundai XT 8086 μου για να φορτώσει windows 7. Χουμ τα σύννεφα πύκνωσαν. Βρέχει. Το κέρατο μου!
Τηλέφωνο στο θείο, δεν το σηκώνει. Τηλέφωνο στη θεία, δεν το σηκώνει. Μα τι να σου κάνουν και αυτοί τόσα χιλιόμετρα μακριά.
Βοήθεια από την εκ gtalk θεά. Τηλέφωνο του hostels247.com μέσω του οποίου κλείσαμε το hostel. Ω τι περίεργο, δεν το σηκώνουν. Νεύρα.
Μπαίνω στο εστιατόριο στο 973 όπου ένας, προφανώς λατίνο, καθαρίζει το τραπέζι. "Excuse me, do you know if there is a hostel at 971 columbus?" (σ.σ. μιλάμε για το ακριβώς διπλανό νουμερο, μιλάμε ότι του δείχνω σε χαρτί το 971). Απάντηση αφού με κοιτάει στα μάτια "No English".
Συγνώμη μπαμπά αλλά τον γαμάς ή δεν τον γαμάς? Κι αυτόν και το μπάτε σκύλοι αλέστε που επικρατεί σε όλη την υφήλιο. Τι no English ρε χόουμι; Που να σου έρθει νύχτα η homeland security να σε πάρει από το κρεβάτι και να σε στείλει να μαζεύεις αγγουράκια στο Μέχικο.
Τέσπα.
Πιάνουμε την Central Park Ave και μέσα στη βροχή κατηφορίζουμε προς Columbus Circle (30-40') μπας και βρούμε κανά ξενοδοχείο στο δρόμο να ρωτήσουμε για χαβαλέ τιμές και πληρότητα.
Ευτυχώς επικοινωνεί ο θείος και η θεία και τουλάχιστον είναι ενήμεροι της κατάστασης και είναι standby αν η βρεγμένη γάτα επιστρέψει με το τρενάκι να τη μαζέψουν.
Με τα πολλά φτάνουμε Columbus Circle και από εκεί πιάνουμε την 8th avenue και βγαίνουμε broadway. Δύο τετράγωνα πριν την Times Sq τρυπώνουμε σε ένα Starbucks να πιούμε ένα γλυκό (γιατί καφέδες δεν είναι) και να χρησιμοποιήσουμε το δωρεάν wifi.
Java Chip Frappuccino VENTI (λέει ο αθεόφοβος, πιστεύοντας ότι το γλυκό θα του απαλύνει τις πληγές). Μα να σου κάτσει το χειρότερο έβερ Γιάβα (μου λείπει η Γερμανία) Τσιπ σήμερα; Ποιος θα το περίμενε;
Γρήγορη ψαχτική σε booking.com, hostelbookers, hostelworld για την επαλήθευση ότι αν δεν θες να σκάσεις 400+ ευρώ, δωμάτιο δεν βρίσκεις για το τριήμερο και τότε σου ρχεται.
Στα @@ σου μεγάλε. Γιατί εκεί έξω, από το παράθυρο, βλέπεις αυτό
Βλέπεις την Broadway, βλέπεις την αρχή της Time Sq στο βάθος, βλέπεις το θέατρο του CBS όπου ο David Letterman γράφει το Late Show. Βλέπεις τα κτίρια, την κίνηση και συνειδητοποιείς ότι έχεις φτάσει στο σημείο να θεωρείς δεδομένη την παρουσία σου στο Μανχάταν. Έχεις καταφέρει να κινείσαι με τα πόδια στο Μανχάταν λες και είσαι στο σπίτι που μεγάλωσες, με τέτοια άνεση που δεν κοιτάς γύρω σου αυτά που την πρώτη φορά θαύμαζες, φωτογράφιζες, έπαιρνες τηλέφωνο τον αδερφό σου να μοιραστείς. Έχεις φτάσει στο σημείο να ρίχνεις το ένα μπινελίκι μετά το άλλο στο τηλέφωνο στο Μανχάταν. Και ΕΚΕΙ είναι που αισθάνεσαι μαλάκας.
Πάντα θα σε πιάσει κάποιος κορόιδο. Πάντα θα υπάρχει η μέρα που ο καιρός θα σε πηδήξει. Πάντα θα υπάρχει αναποδιά και ατυχία και βλακεία και ασυνέπεια και δεν ήξερες, δεν ρώταγες. Αλλά δεν μπορείς να θεωρείς ότι το Μανχάταν θα σε περιμένει πάντα για να περνάς από την Amsterdam στην Broadway αδιαφορώντας. Το Μανχάταν δεν θα σε περιμένει για πάντα να περπατάς με σκυφτό κεφάλι, μουτρωμένος, τσαντισμένος και λέγοντας λόγια για αυτό που θα μετανιώσεις.
Το Μανχάταν (και κάθε Μανχάταν για όσους δεν κατάλαβαν την αλληγορία), δεν θα σε περιμένει να πατήσεις στη Γη.
Κοίτα γύρω σου. Αν ο δρόμος είναι γκρεμισμένος, υπάρχει και ο δρόμος της επιστροφής. Και από εκεί μπορείς να χαράξεις νέα πορεία. Ο δρόμος υπάρχει στο μυαλό μας. Εμείς τον ορίζουμε. Και η μαγκιά δεν είναι να μπορείς να πηγαίνεις από το Α στο Β. Η μαγκιά είναι να μπορείς να βρίσκεις το δρόμο για το Γ, το Δ, το Ε, και κυρίως, να έχεις ένα τόσο όμορφο Α πίσω σου ώστε αν επιστρέφεις σε αυτό να μην αισθάνεσαι ηττημένος.
Αυτά.
Πάω στο Grand Central να πάρω ένα Juniors Cheesecake να νιώσω νικητής το τριήμερο που θα περάσω με το θείο και τη θεία. Το Μανχάταν είναι πανέμορφο ακόμα και όταν σε πληγώνει.
Αυτό έλεγε η Sarah στην εναρκτήρια σκηνή της αγαπημένης μου ταινίας The Crow (1994). Έτσι και σήμερα, κάτι τόσο κακό μου συνέβη και η ψυχή μου κουβαλά μια τεράστια θλίψη και δεν μπορεί να ηρεμήσει.
Μερικές φορές συμβαίνουν και όλες οι αναποδιές που δεν είχες για ένα μεγάλο διάστημα, μαζεμένες.
Σήμερα θα ήταν μια υπέροχη μέρα. Σήμερα θα ξεκινούσε ένα τριήμερο στο Μανχάταν. Σήμερα θα έβλεπα τον Trentemoller live. Σήμερα θα κοιμόμουν πρώτη φορά μετά από 3 επισκέψεις στο Μανχάταν. Θα έπινα τη μπύρα μου υπό το φως το φεγγαριού (σχεδόν, μέσω του τοίχου που θα μας χώριζε).
Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Ξεπερνώντας μικροεμπόδια του στυλ, χάσαμε το τρένο που είχαμε προγραμματίσει και φτάσαμε με καθυστέρηση κάνοντας το πρόγραμμα που είχα στο μυαλό μου λίγο πιο 'αγχωτικό', φτάσαμε στο Grand Central Station. Οικείες εικόνες, και μετά την καθιερωμένη επίσκεψη στις δυτικές τουαλέτες του Dining Concourse, κατεύθυνση στην αποβάθρα του 42 Shuttle που θα μας πάει στην Times Sq. Όχι, δεν θέλουμε να βγούμε στην επιφάνεια της Γης ακόμα. Αλλάζουμε στη γραμμή 1 με κατεύθυνση uptown στη γραμμή local. Στόχος μας ο σταθμός 110st Cathedral Parkway. Στόχος μας το 971 Columbus Avenue Hostel. 3 νύχτες.
Πρωτάρης στο internet booking; Not me! Πρωτάρης σε hostels; Φυσικά και όχι. Μα οι μαλακίες συμβαίνουν και στους καλύτερους και ως καλύτερος την πάτησα. Και ξέρεις κάτι αγαπητέ αναγνώστη. Κάπου βαθιά μέσα μου το πίστευα ότι θα την πατήσω σήμερα. Λες και το ήξερα. Και όμως δεν το έψαξα πιο πριν.
Φτάνω στο 971 Columbus Avenue και δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με hostel. Καμία ταμπέλα, κανένα κουδούνι, καμία επιγραφή, τίποτα. Σε όλα τα διπλανά νούμερα εστιατόρια μικρά και καφέ και ένα κομμωτήριο και στο 971 ένα στεγνοκαθαριστήριο που όμως έμοιαζε περισσότερο με sweatshop.
Εκείνη τη στιγμή αρχίζω να πιστεύω στην ήττα. Κοιτάζω την εκτύπωση του mail που είχα πάρει ως επιβεβαίωση της κράτησης και στο πεδίο 'τηλέφωνο' δεν υπήρχε κάτι. Εδώ έιναι που το ΛΟΛ μοιάζει πολύ λίγο για να εκφράσει τη φωνή μες στο κεφάλι σου. Και εδώ αρχίζουν οι απανωτές γκαντεμιές.
Το iphone που μπορεί να βοηθήσει για browsing δεν παίζει χωρίς wi-fi καθότι γερμανικό το νούμερο και ποιος είναι τόσο μαλάκας να πληρώνει κερατιάτικα σε roaming fees; (σίγουρα όχι ο μαλάκας που έκλεισε hostel που δεν υπάρχει). Το blackberry είναι τόσο καλό για web browsing όσο καλός ήταν ο Hyundai XT 8086 μου για να φορτώσει windows 7. Χουμ τα σύννεφα πύκνωσαν. Βρέχει. Το κέρατο μου!
Τηλέφωνο στο θείο, δεν το σηκώνει. Τηλέφωνο στη θεία, δεν το σηκώνει. Μα τι να σου κάνουν και αυτοί τόσα χιλιόμετρα μακριά.
Βοήθεια από την εκ gtalk θεά. Τηλέφωνο του hostels247.com μέσω του οποίου κλείσαμε το hostel. Ω τι περίεργο, δεν το σηκώνουν. Νεύρα.
Μπαίνω στο εστιατόριο στο 973 όπου ένας, προφανώς λατίνο, καθαρίζει το τραπέζι. "Excuse me, do you know if there is a hostel at 971 columbus?" (σ.σ. μιλάμε για το ακριβώς διπλανό νουμερο, μιλάμε ότι του δείχνω σε χαρτί το 971). Απάντηση αφού με κοιτάει στα μάτια "No English".
Συγνώμη μπαμπά αλλά τον γαμάς ή δεν τον γαμάς? Κι αυτόν και το μπάτε σκύλοι αλέστε που επικρατεί σε όλη την υφήλιο. Τι no English ρε χόουμι; Που να σου έρθει νύχτα η homeland security να σε πάρει από το κρεβάτι και να σε στείλει να μαζεύεις αγγουράκια στο Μέχικο.
Τέσπα.
Πιάνουμε την Central Park Ave και μέσα στη βροχή κατηφορίζουμε προς Columbus Circle (30-40') μπας και βρούμε κανά ξενοδοχείο στο δρόμο να ρωτήσουμε για χαβαλέ τιμές και πληρότητα.
Ευτυχώς επικοινωνεί ο θείος και η θεία και τουλάχιστον είναι ενήμεροι της κατάστασης και είναι standby αν η βρεγμένη γάτα επιστρέψει με το τρενάκι να τη μαζέψουν.
Με τα πολλά φτάνουμε Columbus Circle και από εκεί πιάνουμε την 8th avenue και βγαίνουμε broadway. Δύο τετράγωνα πριν την Times Sq τρυπώνουμε σε ένα Starbucks να πιούμε ένα γλυκό (γιατί καφέδες δεν είναι) και να χρησιμοποιήσουμε το δωρεάν wifi.
Java Chip Frappuccino VENTI (λέει ο αθεόφοβος, πιστεύοντας ότι το γλυκό θα του απαλύνει τις πληγές). Μα να σου κάτσει το χειρότερο έβερ Γιάβα (μου λείπει η Γερμανία) Τσιπ σήμερα; Ποιος θα το περίμενε;
Γρήγορη ψαχτική σε booking.com, hostelbookers, hostelworld για την επαλήθευση ότι αν δεν θες να σκάσεις 400+ ευρώ, δωμάτιο δεν βρίσκεις για το τριήμερο και τότε σου ρχεται.
Στα @@ σου μεγάλε. Γιατί εκεί έξω, από το παράθυρο, βλέπεις αυτό
Πάντα θα σε πιάσει κάποιος κορόιδο. Πάντα θα υπάρχει η μέρα που ο καιρός θα σε πηδήξει. Πάντα θα υπάρχει αναποδιά και ατυχία και βλακεία και ασυνέπεια και δεν ήξερες, δεν ρώταγες. Αλλά δεν μπορείς να θεωρείς ότι το Μανχάταν θα σε περιμένει πάντα για να περνάς από την Amsterdam στην Broadway αδιαφορώντας. Το Μανχάταν δεν θα σε περιμένει για πάντα να περπατάς με σκυφτό κεφάλι, μουτρωμένος, τσαντισμένος και λέγοντας λόγια για αυτό που θα μετανιώσεις.
Το Μανχάταν (και κάθε Μανχάταν για όσους δεν κατάλαβαν την αλληγορία), δεν θα σε περιμένει να πατήσεις στη Γη.
Κοίτα γύρω σου. Αν ο δρόμος είναι γκρεμισμένος, υπάρχει και ο δρόμος της επιστροφής. Και από εκεί μπορείς να χαράξεις νέα πορεία. Ο δρόμος υπάρχει στο μυαλό μας. Εμείς τον ορίζουμε. Και η μαγκιά δεν είναι να μπορείς να πηγαίνεις από το Α στο Β. Η μαγκιά είναι να μπορείς να βρίσκεις το δρόμο για το Γ, το Δ, το Ε, και κυρίως, να έχεις ένα τόσο όμορφο Α πίσω σου ώστε αν επιστρέφεις σε αυτό να μην αισθάνεσαι ηττημένος.
Αυτά.
Πάω στο Grand Central να πάρω ένα Juniors Cheesecake να νιώσω νικητής το τριήμερο που θα περάσω με το θείο και τη θεία. Το Μανχάταν είναι πανέμορφο ακόμα και όταν σε πληγώνει.
This comment has been removed by a blog administrator.
ReplyDelete